Psikolog Cihan Çelik, baba-çocuk ilişkisini anlamak ve bu bağı güçlendirmek için değerli içgörülerini OGGUSTO’ya aktarıyor.
Bir zamanlar yalnızca evin geçimini sağlayan, duygusal anlamda uzakta duran baba figürü, artık yerini daha aktif, daha ilgili ve daha bağ kuran bir modele bıraktı. Bugünün babaları yalnızca maddi sorumlulukları değil; bakım, oyun, duygusal destek gibi birçok alanı da sahipleniyor. Bu dönüşüm, baba olmanın “evde fiziksel olarak bulunmak”tan çok daha fazlası olduğunu gösteriyor.
Bir çocuk dünyaya geldiğinde sadece bir bebek doğmaz; aynı zamanda bir baba da doğar. Babalık, zaman içinde öğrenilen, gelişen ve derinleşen bir süreçtir. Çocuğun birinci yaş günü geldiğinde, o bir yıl boyunca yanında olan baba da artık aynı adam değildir. O da büyümüştür, dönüşmüştür. Bu yolculuk, bir çocuğun gözlerinde kendini tanıyan ve tanımlayan bir babaya dönüşme sürecidir.
Zaman ve Göz Teması
Emzirme sırasında anneyle çocuk arasında fiziksel bir bağ kurulur. Ancak babanın da kendi yolculuğu vardır. Bebeği uyutmak, beslenmesine yardım etmek, birlikte oyun oynamak gibi gündelik anlar, baba-çocuk ilişkisinin temel taşlarını oluşturur. Çocuk için “anne mi baba mı” ayrımı yoktur. O, ilgiyi ve göz temasını kimden alıyorsa, onunla bağ kurar. Babası tarafından görüldüğünü hisseden çocuk, kendine dair olumlu bir benlik algısı geliştirir.
Çocuklara uzun uzun nasihatler vermek yerine, onların dünyasına dokunmak gerekir. Parkta geçirilen bir saat, birlikte içilen bir bardak limonata, doğum gününe birlikte katılmak… Tüm bunlar, çocuğun zihninde kalıcı yer eder. Çünkü çocuk için ilişki, birlikte geçirilen zamandır. Kariyer hedefleri ne olursa olsun, çocuğun asıl ihtiyacı göz teması, fiziksel temas ve duygusal yakınlıktır.
İster kız olsun ister erkek, her çocuk babası tarafından görülmek, duyulmak ve önemsenmek ister. Çocukluğunda bu duyguyu yeterince yaşamamış biri, yetişkinlikte o eksik sevgiyi başka yerlerde aramaya başlayabilir. Bu nedenle çocukla vakit geçirmek, onunla oynamak, ona “seni seviyorum” demek, yarının yetişkinine yapılan bir yatırımdır.
İş Yoğunluğu, Bir Uyarıdır
Modern yaşamın temposu baba-çocuk ilişkisinde en çok karşılaşılan engellerden biri. Ancak çocuk özellikle ilk 6 yaşta, babasının onunla ne kadar zaman geçirdiğini hatırlamaz; ama onunla nasıl hissettiğini asla unutmaz. Eğer bir baba, sabah evden çıkarken çocuğu hâlâ uykudaysa, akşam döndüğünde çocuk uyumuşsa ve hafta sonlarını da birlikte geçiremiyorlarsa, bu durum ilişkinin zayıflamasına neden olur. Maddi emek kadar duygusal emeğin de önemli olduğu unutulmamalıdır.
Bir çocuk toplumda da babasını izler: Araba kullanırken, markette alışveriş yaparken, annesiyle konuşurken… Baba, çocuğun “hayat nasıl yaşanır?” sorusuna verdiği ilk cevaptır. Bu yüzden çocuk babayı model alır. Onun sözleriyle konuşur, onun gibi davranır, onun gibi olmaya çalışır. Baba olmak, çocuğun karakterinde yer edecek bir örnek oluşturmaktır.
Çocuklar için baba, yalnızca koruyan kollayan bir kahraman değildir. Aynı zamanda orada olan, gören, dinleyen ve anlayan kişidir. “Benim babam var ve beni görüyor” cümlesi, bir çocuğun kendine duyduğu güvenin temelidir. Baba, çocuğunun gözlerinin içine bakarak onunla gerçek bağ kurabilendir.
Babalar Günü’nü kutlarken, aslında kutladığımız şey temas eden, gören, duyan ve var olan bir babalıktır. Her babanın kendine şu soruyu sorması gerekir: “Çocuğumun kalbinde nasıl bir yerim var?” Yanıtınız “gören, duyan ve orada olan biri” ise, en kıymetli Babalar Günü hediyesini zaten vermişsiniz demektir.
{45945}
