Bir yazlık eve uzanan yolculuk, geride kalan görüntüler ve zamanla değişen hatıralar… Ege Subaşı’yla ilk kişisel sergisi “Geride Bir Şey Unuttuğumdur”u, gündelik anların resimlerindeki karşılığını ve yeni malzemelerle değişen üretim sürecini konuştuk.
Bir Bakışta Ege Subaşı
- Sanat pratiği: 1995 doğumlu Ege Subaşı, ağırlıklı olarak resim ve desen alanında çalışıyor; portre ve figürler üretiminde önemli bir yer tutuyor.
- Eğitimi: Yeditepe Üniversitesi’nde 2018’de Plastik Sanatlar, 2019’da çift anadal kapsamında Sanat Yönetimi eğitimini tamamladı; 2023’te aynı üniversitede Sanat ve Kültür Yönetimi alanında yüksek lisans yaptı.
- Ele aldığı konular: Öz farkındalık, kimlik, benlik ve hafıza üzerine çalışan sanatçı, dış etkenlerin insanın kendisini algılama biçimini nasıl değiştirdiğini araştırıyor.
- Görsel dili: Silik, parçalanmış ve belirsiz görüntülerle şekillenen resimlerinde, yabancılaşmanın kişinin kendi kimliğiyle ilişkisini bulanıklaştırmasını “Duman Perdesi” metaforu üzerinden ele alıyor.
- İlham kaynakları: Kendi çektiği fotoğrafların yanı sıra farklı görsel kaynaklardan yararlanıyor; bu görüntüleri kişisel anılar ve hafızanın zamanla değişen yapısıyla ilişkilendirerek yeniden yorumluyor.
- Sergi geçmişi: Eserleri BASE, Mixer’deki “Sessions V” ve Pera Müzesi’ndeki “Yüzleşme” gibi sergilerde yer aldı; 2025’te Chi Art Gallery’de, İstanbul Bienali’ne paralel düzenlenen “Fluid Stories” sergisine katıldı.

Ege Subaşı’nın “Olduğu Yerde” serisindeki beş resimde aynı sandalye var. Değişen ışık ve gölgeler, yerinde duran bu nesnenin çevresinde zamanın nasıl geçtiğini gösteriyor. Sanatçının ilk kişisel sergisi “Geride Bir Şey Unuttuğumdur”da gündelik ayrıntılarla kurduğu ilişkiyi anlatan örneklerden biri bu. Adını Adalet Ağaoğlu’nun Yazsonu romanındaki bir cümleden alan sergi, 5 Aralık 2026’ya kadar Chi Art Gallery’de görülebiliyor.
Subaşı, sergiyi hayali bir yazlık eve yapılan yolculuk olarak kurguluyor. Yolculuk, varış ve ayrılış boyunca malzemeler de değişiyor: Kumaş üzerine resmedilen manzaraları ahşap panellerdeki gündelik sahneler, ardından portre ve beden kesitleri izliyor. Galerinin asma katıysa artık kullanılmayan ama atmaya da kıyılamayan eşyaların saklandığı bir tavan arası olarak düşünülüyor. Bu tanıdık görüntüler, izleyicinin kendi anılarıyla bağ kurmasına da imkân tanıyor. Subaşı’yla resimlerinin ardındaki arayışı, farklı malzemelerle çalışmanın düşündürdüklerini ve eserlerini bir arada görmenin kendi üretimine bakışını nasıl değiştirdiğini konuştuk.
Hafızadan Resme

İlk kişisel serginizi hazırlamak, kendi çalışmalarınıza bakışınızı nasıl değiştirdi?
İlk kişisel sergimi hazırlamak benim için oldukça öğretici, zaman zaman da zorlayıcı bir deneyimdi. Serginin kavramsal çerçevesini oluştururken bugüne kadar çalışmalarımda ilgilendiğim meselelerle son dönemde zihnimi meşgul eden düşüncelerin nerede buluştuğunu anlamaya çalıştım.
Uzun yıllardır ağırlıklı olarak tuval ve kâğıt üzerine yağlı boya çalışıyorum. Bu sergide ise farklı malzemeler denemek ve alıştığım üretim biçimlerinin dışına çıkmak istedim. Malzeme değiştikçe düşünme ve çalışma biçimimin de değiştiğini fark ettim.
Bir diğer önemli deneyim, çalışmaları ilk kez bu ölçekte bir arada düşünmek oldu. Daha önce her resmin kendi içinde nasıl var olduğuyla ilgilenirken, bu kez eserlerin yan yana geldiklerinde birbirlerini nasıl etkilediğini de düşünmem gerekti. Serginin mekânı, çalışmaların sıralaması ve izleyicinin izleyeceği yol, üretimin bir parçası haline geldi. Sanırım bu serginin bana kattığı en önemli şeylerden biri, kendi çalışmalarıma biraz daha dışarıdan bakabilmek oldu.
İmgenin kendisinden çok, bize hatırlattıklarıyla ilgileniyorum.


Serginin adı, Adalet Ağaoğlu’nun Yazsonu kitabındaki “Geride bir şey unuttuğumdur” cümlesinden geliyor. Bu cümlede sizi kendi resimlerinize yaklaştıran ne buldunuz?
Resim yaparken çoğu zaman kendime sorduğum soruların peşinden gidiyorum. Bu arayışın bir sonuca ulaşmasından çok, sürecin kendisiyle ilgileniyorum. Adalet Ağaoğlu’nun Yazsonu romanındaki “Geride bir şey unuttuğumdur” cümlesi, bana bu hissi hatırlatıyor. Bir şeyi anlamaya ya da hatırlamaya çalışırken geride hep başka bir şey kaldığını düşünüyorum.
Bu cümlede beni etkileyen, yalnızca geçmişe dönük bir özlem değil. İnsan zamanla değiştikçe kendisine ve geçmişine bakışı da değişiyor. Bir zamanlar çok önemli olan bir şey anlamını yitirebiliyor ya da önemsiz görünen bir anı yıllar sonra bambaşka bir anlam kazanabiliyor. Resimlerimde de buna benzer bir his var. Tam olarak tanımlayamadığım ama varlığını bildiğim bir şeyin peşinden gidiyorum. Serginin ismiyle kurduğum bağ biraz da buradan geliyor.
Tam olarak tanımlayamadığım ama varlığını bildiğim bir şeyin peşinden gidiyorum.

Boş bir hamak, yol manzarası ya da dinlenen bir beden gibi gündelik görüntüler resimlerinize nasıl giriyor?
Gündelik hayatın sıradan görünen anları bir süredir ilgimi çekiyor. Çoğu zaman üzerinde durmadan geçtiğimiz anların, hafızamızda beklemediğimiz kadar güçlü bir yer edinebildiğini düşünüyorum. Boş bir hamak, yolculuk sırasında pencereden gördüğümüz bir manzara ya da dinlenen bir beden… Bir zamanı, bir hissi veya artık orada olmayan birini hatırlatabiliyorlar. İmgenin kendisinden çok, bize hatırlattıklarıyla ilgileniyorum. Bu sergide özellikle bir şeyin yokluğunun da hissedilebildiği anlara yöneldim. Bu tür görüntüleri seçmemin nedenlerinden biri de herkesin onlarla farklı bir bağ kurabilmesi. Benim için belirli bir düşünceden yola çıkan bir resim, başka birinin hafızasında hiç bilmediğim bir anıya karşılık gelebilir. Bu ihtimal hoşuma gidiyor.

Benim için belirli bir düşünceden yola çıkan bir resim, başka birinin hafızasında hiç bilmediğim bir anıya karşılık gelebilir.
Bir fikri resimle ya da yerleştirmeyle ele alma kararını nasıl veriyorsunuz?
Bu sergiyi hazırlarken çalışmaların nasıl üretileceği kadar, galeride nasıl bir araya gelecekleri üzerine de düşündüm. Bazı eserlerin tek başına var olması yeterliyken, bazıları başka çalışmalarla yan yana geldiğinde farklı bir anlam kazanıyor. Bu kararı verirken çalışmanın izleyicide nasıl bir deneyim yaratmasını istediğim belirleyici oluyor. Sergide iki seriden oluşan iki ayrı yerleştirme yer alıyor.
İlk olarak, Arkada Kalan isimli peyzaj serisindeki resimleri birbirinden bağımsız olarak ürettim ama serginin kurgusu şekillendikçe bu çalışmaları bir araya getirerek sergilemenin, anlatmak istediğim yolculuk hissini güçlendireceğini düşündüm. Bu nedenle resimleri mekâna asılı, birbirini takip eden bir düzen içinde sergilemeyi tercih ettik. Burada görüntülerin bir bilinç akışı gibi ilerlemesini istedim. Yolculuk sırasında gördüğümüz manzaraların bazıları aklımızda kalıyor, bazılarıysa birbirine karışarak silikleşiyor.
İkinci yerleştirme olan Bir Yere Kaldırmıştım serisinin sergilenmesinde ise galerinin mimarisi belirleyici oldu. Eskiz kâğıdı üzerine kömürle ürettiğim portre ve beden kesitlerini, asma katta konumlandırdık. Bu alanın hayali yazlık evin tavan arası olarak kurgulanmasının, çalışmaların anlamını güçlendirdiğini düşünüyorum. Bu yüzden resim ve yerleştirme arasında kesin bir ayrım yapmıyorum. Bazen bir resim kendi başına anlatmak istediğim şeyi taşıyabiliyor. Bazen de onu nasıl ve nerede gösterdiğim, resmin kendisi kadar önem kazanıyor.
Hayali Bir Yazlık Eve Yolculuk

Sergide daha önce görülmemiş pek çok eseriniz yer alıyor. Bu eserlerden birinin ortaya çıkış hikâyesini paylaşır
mısınız?
Serginin kavramsal çıkış noktası Japon estetik düşüncesindeki mono no aware oldu. Bu kavramın Türkçede tam bir karşılığı bulunmuyor. Ben bu kavramı, şeylerin geçici olduğunu fark ettiğimizde hissettiğimiz o buruk duyarlılık haliyle ilişkilendiriyorum. Bir bakıma deneyimlerimizin içindeyken yaşadığımız farkındalık hali olarak da değerlendirebiliriz. Buradan hareketle sergiyi hayali bir yazlık eve yapılan yolculuk olarak kurguladım. Sergi, yolculuk, varış ve ayrılış olmak üzere üç bölümden oluşuyor. Her bölümde farklı malzemeler kullandım. Aslında eserlerin ortaya çıkışını da bu yolculuktan bağımsız düşünmek benim için zor. O sebeple tek bir eserin hikâyesini paylaşmaktansa kısaca serginin genel çerçevesinden bahsetmem daha iyi olabilir.
İlk bölümdeki Arkada Kalan serisini kumaş üzerine karışık teknikle ürettim. Hareket halindeki bir aracın penceresinden görülen manzaraları düşündüm. Yolculuk sırasında bazı görüntüler çok kısa süreliğine belirir ve kaybolur. Bazılarıysa nedense aklımızda kalır. Resimlerdeki silik ve belirgin alanlar arasındaki farklılık biraz da bu düşünceden doğdu. İkinci bölümde, hayali yazlık eve varıyoruz. Geçici Bir Rahatlık serisinde gündelik hayatın içinden mekânlara ve anlara odaklandım. Bu çalışmaları ahşap panel üzerine yağlı boyayla ürettim. İlk bölümde kullandığım kumaşları bu kez resimlerin yüzeyine de dâhil ettim. Böylece iki bölüm arasında malzemeyle kurulan bir devamlılık oluştu.


Son bölümde ise ayrılışın ardından geride kalanlarla ilgilendim. Burada daha çok portre ve figür kesitleri kullansam da nesneleri kullandığım resimler de oldu. Buna örnek olarak Olduğu Yerde serisinden söz edebilirim. Beş resimden oluşan bu seride her defasında aynı sandalyeyi resmettim. Sandalye yerinde duruyor, ancak ışık ve gölgeler değişiyor. Bir güneş saatinin işleyişini düşünebilirsiniz. Zamanın geçtiğini, nesnenin kendisindeki bir değişimden değil, çevresinde olup bitenlerden anlıyoruz. Bu tekrar benim için önemliydi. Çünkü bazen her şey aynı yerde duruyormuş gibi görünse de bizim o şeylere bakışımız değişiyor. Aynı mekâna, aynı nesneye ya da aynı anıya farklı zamanlarda döndüğümüzde artık aynı kişi olmayabiliyoruz.
Serginin sonunda yer alan Bir Yere Kaldırmıştım serisini ise galerinin asma katına yerleştirdik. Burasını hayali yazlık evin tavan arası olarak düşündüm. Tavan araları bana hep ilginç gelmiştir. Artık kullanmadığımız ama atmaya da kıyamadığımız şeyleri orada saklarız. Bazen varlıklarını bile unuturuz. Bu mekânı, insanın kendisinde sakladığı veya zamanla unuttuğu yanlarıyla ilişkilendirdim. Kısacası sergide çalıştığım eserler bir bütün halinde ele alındığında yola çıkan kişinin aynı yoldan geri dönse bile hiçbir zaman aynı kişi olarak geri dönmeyeceğini anlatmaya çalıştım.

Serginin kurulum süreci nasıl ilerledi? Eserlerin mekânla buluşması serginin kurgusunu nasıl şekillendirdi?
Eserlerin yerleşimini, serginin danışmanlığını üstlenen Melis Golar ile hazırlık sürecinin başından itibaren düşünmeye başladık. Çalışmalar henüz üretim aşamasındayken galerinin mimarisini, eserlerin birbirleriyle nasıl bir araya geleceğini ve izleyicinin sergiyi hangi sırayla deneyimleyeceğini değerlendiriyorduk. Özellikle asma kat, serginin kurgusunda önemli bir yer edindi. Burayı hayali yazlık evin tavan arası olarak düşünmek, son bölümdeki çalışmalar için aradığım atmosferle örtüştü. Hafıza, unutma ve saklama gibi düşünceler, bu alan sayesinde daha somut bir karşılık buldu.
Kurulum başladığında serginin nasıl görünmesini istediğime dair zihnimde bir düzen vardı. Yine de bazı kararları ancak eserleri mekânda gördüğümüzde verebildik. Bazı yerleşimleri yeniden düşündük ve çalışmaların mekânla kurduğu ilişkiye göre değişiklikler yaptık. Bazı malzemeleri ilk kez kullanıyor olmam nedeniyle oldukça deneysel bir kurulum süreci de yaşadık. Bu süreçte Çiğdem Özdemir ve Melis Golar ile birlikte serginin kürasyonunu tamamladık. Her ikisinin de katkıları benim için çok kıymetliydi. Birlikte aldığımız kararlarla sergiye hepimizin elinin değmesi, süreci benim için çok daha anlamlı kıldı.
İstanbul’un güncel sanat rotasını genişletmek için şehirde ziyaret edebileceğiniz diğer sergileri keşfedin.


