Taçsız bir kraliçenin hikâyesi üzerinden kadın kimliğini, bedeni ve görünmeyen mücadeleyi sorgulayan ironik ve çarpıcı bir sahne anlatısı: Miss Turkey.
Ali Cüneyt Kılcıoğlu’nun kaleme aldığı Miss Turkey, güzellik yarışmaları üzerinden kurulan ironisiyle, kadın bedeninin yıllarca “tüketim ve haz aracı” olarak öne çıkarılmasına karşı güçlü bir karşı duruş sunuyor. Oyun, gerçek “kraliçenin” taçla değil; toplumsal dayatmalara, dogmalara ve şiddete rağmen ayakta kalma iradesiyle belirlendiğini söylüyor. Aldatılma ve ötekileştirme deneyimleri üzerinden evli bir kadının yüzleşmesini sahneye taşıyan anlatı, sosyolojik ve psikolojik katmanlarıyla izleyiciyi doğrudan bir sorgulamanın içine çekiyor.
Bu sorgulama, melodram yerine mizahın dönüştürücü gücüyle ilerliyor. Kadın karakter yaşadıklarını ağlayarak değil, ironik ve mesafeli bir anlatımla paylaşarak izleyicide farkındalık yaratıyor. Tek bir oyuncunun yaklaşık on farklı karakteri canlandırdığı yapı, hikâyenin ritmini sürekli canlı tutarken; Ece Özdikici’nin samimi ve çok katmanlı performansı metnin vaadini güçlü bir sahne deneyimine dönüştürüyor.