“Islak Zemin,” Yasemin Özcan’ın otobiyografi, kimlik inşası ve nesiller arası aktarım temalarını merkezine alan kişisel sergisi, toprak ile hatıralar arasındaki derin bağları keşfediyor. Sergi, toprağı hem kültürel bir metafor hem de dönüşüm aracı olarak ele alarak, kimlik ve dille şekillenen insan ilişkilerinin evrimini gözler önüne seriyor. Özcan, Alevi geleneklerine referanslar ve gündelik nesnelerle, miras, hafıza ve kentleşme gibi kavramları mizahi ve düşünsel bir dille yorumlayarak kırılganlığın içindeki umut arayışını araştırıyor.
